مهندسان پالایش

اطلاعات لازم برای یک مهندس شیمی-

آسفالتین

 

 

مشكلات رسوب آسفالتين در مراحل مختلف صنعت نفت و بحث راجع به رفع آنها

لینک دانلود

معرفي آسفالتين به عنوان يك رسوب هيدروكربني

لینک دانلود

كنترل رسوبات آسفالتين در چاههاي نفتي

لینک دانلود

 

+ نوشته شده در  شنبه هفتم اردیبهشت 1387ساعت 17:29  توسط محمد جولایی  | 

GASOLINE

Gasoline or petrol is a petroleum-derived liquid mixture consisting mostly of aliphatic hydrocarbons and enhanced with aromatic hydrocarbons toluene, benzene or iso-octane to increase octane ratings, primarily used as fuel in internal combustion engines. Most Commonwealth countries or former Commonwealth countries, with the exception of Canada, use the term "petrol" (abbreviated from petroleum spirit). The term "gasoline" is commonly used in North America where it is often shortened in colloquial usage to "gas". This should be distinguished in usage from genuinely gaseous fuels used in internal combustion engines such as liquified petroleum gas (which is stored pressurised as a liquid but is allowed to return naturally to a gaseous state before combustion). The term mogas, short for motor gasoline, distinguishes automobile fuel from aviation gasoline, or avgas. The word "gasoline" can also be used in British English to refer to a different petroleum derivative historically used in lamps; however, this use is now uncommon.

History

 

 

[edit] Early uses

 

Before internal-combustion engines were invented in the mid 19th century, gasoline was sold in small bottles as a treatment against lice and their eggs. At that time, the word Petrol was a trade name. This treatment method is no longer common, because of the inherent fire hazard and the risk of dermatitis.

 

In the U.S., gasoline was also sold as a cleaning fluid to remove grease stains from clothing. Before dedicated filling stations were established, early motorists would buy gasoline in cans to fill their tanks.

 

The name gasoline is similar to that of other petroleum products of the day, most notably petroleum jelly, a highly purified heavy distillate, which was branded Vaseline. The trademark Gasoline, however, was never registered, and thus became generic. Gasoline was also used in kitchen ranges and for lighting, and is still available in a highly purified form, known as camping fuel or white gas, for use in lanterns and portable stoves.

 

During the Franco-Prussian War (1870–1871), pétrole was stockpiled in Paris for use against a possible German-Prussian attack on the city. Later in 1871, during the revolutionary Paris Commune, rumours spread around the city of pétroleuses, women using bottles of petrol to commit arson against city buildings.

 

 

[edit] Etymology

 

The word "gasolene" was coined in 1865 from the word gas and the chemical suffix -ine/-ene. The modern spelling was first used in 1871. The shortened form "gas" was first recorded in American English in 1905.[1] Gasoline originally referred to any liquid used as the fuel for a gasoline-powered engine, other than diesel fuel or liquefied gas; methanol racing fuel would have been classed as a type of gasoline.[2]

 

The word "petrol" was first used in reference to the refined substance as early as 1892 (it was previously used to refer to unrefined petroleum), and was registered as a trade name by British wholesaler Carless, Capel & Leonard at the suggestion of Frederick Richard Simms.[3] Although it was never officially registered as a trademark, Carless's competitors used the term "Motor Spirit" until the 1930s.[1][4] It has also been suggested that the word was coined by Edward Butler in 1887.[5]

 

In Germany and some other European countries, gasoline is called Benzin (German), Bensin (Swedish), Benzyna (Polish) and other variants of this word. The usage does not derive from Bertha Benz, who used chemist shops to purchase the gasoline for her famous drive from Mannheim to Pforzheim in 1888, but from the chemical benzene.

 

 

[edit] Chemical analysis and production

 

Gasoline is produced in oil refineries. Material that is separated from crude oil via distillation, called virgin or straight-run gasoline, does not meet the required specifications for modern engines (in particular octane rating; see below), but will form part of the blend.

 

The bulk of a typical gasoline consists of hydrocarbons with between 5 and 12 carbon atoms per molecule.

 

Many of these hydrocarbons are considered hazardous substances and are regulated in the United States by Occupational Safety and Health Administration. The Material Safety Data Sheet for unleaded gasoline shows at least fifteen hazardous chemicals occurring in various amounts. These include benzene (up to 5% by volume), toluene (up to 35% by volume), naphthalene (up to 1% by volume), trimethylbenzene (up to 7% by volume), MTBE (up to 18% by volume) and about 10 others.[6]

 

The various refinery streams blended together to make gasoline all have different characteristics. Some important streams are:

 
  • Reformate, produced in a catalytic reformer with a high octane rating and high aromatic content, and very low olefins (alkenes).
  • Cat Cracked Gasoline or Cat Cracked Naphtha, produced from a catalytic cracker, with a moderate octane rating, high olefins (alkene) content, and moderate aromatics level. Here, "cat" is short for "catalytic".
  • Hydrocrackate (Heavy, Mid, and Light), produced from a hydrocracker, with medium to low octane rating and moderate aromatic levels.
  • Virgin or Straight-run Naphtha (has many names), directly from crude oil with low octane rating, low aromatics (depending on the crude oil), some naphthenes (cycloalkanes) and no olefins (alkenes).
  • Alkylate, produced in an alkylation unit, with a high octane rating and which is pure paraffin (alkane), mainly branched chains.
  • Isomerate (various names) which is obtained by isomerising the pentane and hexane in light virgin naphthas to yield their higher octane isomers.
 

(The terms used here are not always the correct chemical terms. They are the jargon normally used in the oil industry. The exact terminology for these streams varies by refinery and by country.)

 

Overall a typical gasoline is predominantly a mixture of paraffins (alkanes), naphthenes (cycloalkanes), aromatics and olefins (alkenes). The exact ratios can depend on

 
  • the oil refinery that makes the gasoline, as not all refineries have the same set of processing units.
  • the crude oil used by the refinery on a particular day.
  • the grade of gasoline, in particular the octane rating.
 

Currently many countries set tight limits on gasoline aromatics in general, benzene in particular, and olefins (alkene) content. This is increasing the demand for high octane pure paraffin (alkane) components, such as alkylate, and is forcing refineries to add processing units to reduce the benzene content.

 

Gasoline can also contain some other organic compounds: such as organic ethers (deliberately added), plus small levels of contaminants, in particular sulfur compounds such as disulfides and thiophenes. Some contaminants, in particular thiols and hydrogen sulfide, must be removed because they cause corrosion in engines.

 

 

[edit] Volatility

 

Gasoline is more volatile than diesel oil, Jet-A or kerosene, not only because of the base constituents, but because of the additives that are put into it. The final control of volatility is often achieved by blending with butane. The Reid Vapor Pressure test is used to measure the volatility of gasoline. The desired volatility depends on the ambient temperature: in hotter climates, gasoline components of higher molecular weight and thus lower volatility are used. In cold climates, too little volatility results in cars failing to start. In hot climates, excessive volatility results in what is known as "vapour lock" where combustion fails to occur, because the liquid fuel has changed to a gaseous fuel in the fuel lines.

 

In the United States, volatility is regulated in large urban centers to reduce the emission of unburned hydrocarbons. In large cities, so-called reformulated gasoline that is less prone to evaporation, among other properties, is required. In Australia summer petrol volatility limits are set by State Governments and vary between capital cities. Most countries simply have a summer, winter and perhaps intermediate limit.

 

Volatility standards may be relaxed (allowing more gasoline components into the atmosphere) during emergency anticipated gasoline shortages. For example, on 31 August 2005 in response to Hurricane Katrina, the United States permitted the sale of non-reformulated gasoline in some urban areas, which effectively permitted an early switch from summer to winter-grade gasoline. As mandated by EPA administrator Stephen L. Johnson, this "fuel waiver" was made effective through 15 September 2005.[7] Though relaxed volatility standards may increase the atmospheric concentration of volatile organic compounds in warm weather, higher volatility gasoline effectively increases a nation's gasoline supply because the amount of butane in the gasoline pool is allowed to increase.[citation needed]

 

 

[edit] Octane rating

 
For more details on this topic, see octane rating.
 

An important characteristic of gasoline is its octane rating, which is a measure of how resistant gasoline is to the abnormal combustion phenomenon known as detonation (also known as knocking, pinging, spark knock, and other names). Deflagration is the normal type of combustion. Octane rating is measured relative to a mixture of 2,2,4-trimethylpentane (an isomer of octane) and n-heptane. There are a number of different conventions for expressing the octane rating; therefore, the same fuel may be labeled with a different number, depending upon the system used.


During World War II Germany received much of its oil from Romania. From 2.8 million barrels in 1938, Romania’s exports to Germany increased to 13 million barrels by 1941, a level that was essentially maintained through 1942 and 1943, before dropping by half, due to Allied bombing and mining of the Danube. Although these exports were almost half of Romania’s total production, they were considerably less than what the Germans expected. Even with the addition of the Romanian deliveries, overland oil imports after 1939 could not make up for the loss of overseas shipments. In order to become less dependent on outside sources, the Germans undertook a sizable expansion program of their own meager domestic oil pumping. After 1938, the Austrian oil fields were made available, and the expansion of Nazi crude oil output was chiefly concentrated there. Primarily as a result of this expansion, the Reich's domestic output of crude oil increased from approximately 3.8 million barrels in 1938 to almost 12 million barrels in 1944. Even this was not enough.

 

Instead, Germany had developed a synthetic fuel capacity that was intended to replace imported or captured oil. Fuels were generated from coal, using either the Bergius process or the Fischer-Tropsch process. Between 1938 and 1943, synthetic fuel output underwent a respectable growth from 10 million barrels to 36 million. The percentage of synthetic fuels compared with the yield from all sources grew from 22 percent to more than 50 percent by 1943. The total oil supplies available from all sources for the same period rose from 45 million barrels in 1938 to 71 million barrels in 1943.

 

By the early 1930s, automobile gasoline had an octane reading of 40 and aviation gasoline of 75-80. Aviation gasoline with such high octane numbers could only be refined through a process of distillation of high-grade petroleum. Germany’s domestic oil was not of this quality. Only the additive tetra-ethyl lead could raise the octane to a maximum of 87. The license for the production of this additive was acquired in 1935 from the American holder of the patents, but without high-grade Romanian oil even this additive was not very effective.

 

In the US the oil was not "as good," and the oil industry had to invest heavily in various expensive boosting systems. This turned out to have benefits: the US industry started delivering fuels of increasing octane ratings by adding more of the boosting agents, and the infrastructure was in place for a post-war octane-agents additive industry. Good crude oil was no longer a factor during wartime, and by war's end, American aviation fuel was commonly 130 to 150 octane. This high octane could easily be used in existing engines to deliver much more power by increasing the pressure delivered by the superchargers. The Germans, relying entirely on "good" gasoline, had no such industry, and instead had to rely on ever-larger engines to deliver more power.

 

However, German aviation engines were of the direct-fuel-injection type, and could use methanol-water injection and nitrous oxide injection, which gave 50% more engine power for five minutes of dogfight. This could be done only five times or after 40 hours run-time, and then the engine would have to be rebuilt. Most German aero engines used 87 octane fuel (called B4), while some high-powered engines used 100 octane (C2/C3) fuel.

 

This historical "issue" is based on a very common misapprehension about wartime fuel octane numbers. There are two octane numbers for each fuel, one for lean mix and one for rich mix, rich being always greater. So, for example, a common British aviation fuel of the later part of the war was 100/125. The misunderstanding that German fuels have a lower octane number (and thus a poorer quality) arises because the Germans quoted the lean mix octane number for their fuels while the Allies quoted the rich mix number for their fuels. Standard German high-grade aviation fuel used in the later part of the war (given the designation C3) had lean/rich octane numbers of 100/130. The Germans would list this as a 100 octane fuel while the Allies would list it as 130 octane.

 

After the war the US Navy sent a Technical Mission to Germany to interview German petrochemists and examine German fuel quality. Their report entitled “Technical Report 145-45 Manufacture of Aviation Gasoline in Germany” chemically analyzed the different fuels, and concluded that “Toward the end of the war the quality of fuel being used by the German fighter planes was quite similar to that being used by the Allies.”

 

 

[edit] Energy content

 

Gasoline contains about 34.6 megajoules per litre (MJ/l) or 131 MJ/US gallon. This is an average; gasoline blends differ, therefore actual energy content varies from season to season and from batch to batch, by as much as 4% more or less than the average, according to the US EPA. On average, about 19.5 gallons of gasoline are available from a 42 gallon barrel of crude oil, varrying due to quality of crude and grade of gasoline. The remaining residue comes off as products ranging from tar to naptha [1].

 

Volumetric energy density of some fuels compared with gasoline:[8]

 
Fuel type  ↓      MJ/litre  ↓      MJ/kg  ↓     BTU/Imp gal  ↓     BTU/US gal  ↓     Research octane
number (RON)
  ↓
Regular Gasoline 34.8 44.4[9] 150,100 125,000 Min 91
Premium Gasoline



Min 95
Autogas (LPG) (60% Propane + 40% Butane) 26.8



Ethanol 23.5 31.1[10] 101,600 84,600 129
Methanol 17.9 19.9 77,600 64,600 123
Butanol 29.2


91-99
Gasohol (10% ethanol + 90% gasoline) 33.7
145,200 120,900 93/94
Diesel 38.6 45.4 166,600 138,700 25(*)
Aviation gasoline (high octane gasoline, not Jet fuel) 33.5 46.8 144,400 120,200
Jet fuel (kerosene based) 35.1 43.8 151,242 125,935
Liquefied natural gas 25.3 ~55 109,000 90,800
 

(*) Diesel is not used in a gasoline engine, so its low octane rating is not an issue; the relevant metric for diesel engines is the cetane number

 

A high octane fuel such as LPG has a lower energy content than lower octane gasoline, resulting in an overall lower power output at the regular compression ratio an engine ran at on gasoline. However, with an engine tuned to the use of LPG (ie. via higher compression ratios such as 12:1 instead of 8:1), this lower power output can be overcome. This is because higher-octane fuels allow for a higher compression ratio - this means less space in a cylinder on its combustion stroke, hence a higher cylinder temperature which improves efficiency according to Carnot's theorem, along with fewer wasted hydrocarbons (therefore less pollution and wasted energy), bringing higher power levels coupled with less pollution overall because of the greater efficiency.

 

The main reason for the lower energy content (per litre) of LPG in comparison to gasoline is that it has a lower density. Energy content per kilogram is higher than for gasoline (higher hydrogen to carbon ratio). The weight-density of gasoline is about 737.22 kg/m³.

 

Different countries have some variation in what RON (Research Octane Number) is standard for gasoline, or petrol. In the UK, ordinary regular unleaded petrol is 91 RON (not commonly available), premium unleaded petrol is always 95 RON, and super unleaded is usually 97-98 RON. However both Shell and BP produce fuel at 102 RON for cars with hi-performance engines, and the supermarket chain Tesco began in 2006 to sell super unleaded petrol rated at 99 RON. In the US, octane ratings in fuels can vary between 86-87 AKI (91-92 RON) for regular, through 89-90 (94-95) for mid-grade (European Premium), up to 90-94 (RON 95-99) for premium unleaded or E10 (Super in Europe)

 

 

[edit] Usage

 

The U.S. used about 510 billion litres (138 billion gallons) of gasoline in 2006, of which 5.6% was mid-grade and 9.5% was premium grade.[11]

 

 

[edit] Additives

 
Main article: Gasoline additive
 

 

[edit] Lead

 

The mixture known as gasoline, when used in high compression internal combustion engines, has a tendency to ignite early (pre-ignition or detonation) causing a damaging "engine knocking" (also called "pinging" or "pinking") noise. Early research into this effect was led by A.H. Gibson and Harry Ricardo in England and Thomas Midgley and Thomas Boyd in the United States. The discovery that lead additives modified this behavior led to the widespread adoption of the practice in the 1920s and therefore more powerful higher compression engines. The most popular additive was tetra-ethyl lead. However, with the discovery of the environmental and health damage caused by the lead, and the incompatibility of lead with catalytic converters found on virtually all newly sold US automobiles since 1975, this practice began to wane (encouraged by many governments introducing differential tax rates) in the 1980s. Most countries are phasing out leaded fuel; different additives have replaced the lead compounds. The most popular additives include aromatic hydrocarbons, ethers and alcohol (usually ethanol or methanol).

 

In the U.S., where lead was blended with gasoline (primarily to boost octane levels) since the early 1920s, standards to phase out leaded gasoline were first implemented in 1973. In 1995, leaded fuel accounted for only 0.6 % of total gasoline sales and less than 2,000 tons of lead per year. From January 1, 1996, the Clean Air Act banned the sale of leaded fuel for use in on-road vehicles. Possession and use of leaded gasoline in a regular on-road vehicle now carries a maximum $10,000 fine in the United States. However, fuel containing lead may continue to be sold for off-road uses, including aircraft, racing cars, farm equipment, and marine engines.[12] The ban on leaded gasoline led to thousands of tons of lead not being released in the air by automobiles. Similar bans in other countries have resulted in lowering levels of lead in people's bloodstreams.[13][14]

 

A side effect of the lead additives was protection of the valve seats from erosion. Many classic cars' engines have needed modification to use lead-free fuels since leaded fuels became unavailable. However, "Lead substitute" products are also produced and can sometimes be found at auto parts stores.

 

Gasoline, as delivered at the pump, also contains additives to reduce internal engine carbon buildups, improve combustion, and to allow easier starting in cold climates.

 

In some parts of South America, Asia, Eastern Europe and the Middle East, leaded gasoline is still in use. Leaded gasoline was phased out in sub-Saharan Africa with effect from 1 January 2006. A growing number of countries have drawn up plans to ban leaded gasoline in the near future.

 

 

[edit] MMT

 

Methylcyclopentadienyl manganese tricarbonyl (MMT) has been used for many years in Canada and recently in Australia to boost octane. It also helps old cars designed for leaded fuel run on unleaded fuel without need for additives to prevent valve problems.

 

US Federal sources state that MMT is suspected to be a powerful neurotoxin and respiratory toxin,[citation needed] and a large Canadian study concluded that MMT impairs the effectiveness of automobile emission controls and increases pollution from motor vehicles.[15]

 

In 1977, use of MMT was banned in the US by the Clean Air Act until the Ethyl Corporation could prove that the additive would not lead to failure of new car emissions-control systems. As a result of this ruling, the Ethyl Corporation began a legal battle with the EPA, presenting evidence that MMT was harmless to automobile emissions-control systems. In 1995, the U.S. Court of Appeals ruled that the EPA had exceeded its authority and, as a result, MMT became a legal fuel additive in the US. MMT is nowadays manufactured by the Afton Chemical Corporation division of Newmarket Corporation.[16]

 

 

[edit] Ethanol

 

In the United States, ethanol is sometimes added to gasoline but sold without an indication that it is a component. Chevron, 76, Shell, and several other brands market ethanol-gasoline blends.[citation needed]

 

In several states, ethanol is added by law to a minimum level which is currently 5.9%. Most fuel pumps display a sticker stating that the fuel may contain up to 10% ethanol, an intentional disparity which allows the minimum level to be raised over time without requiring modification of the literature/labeling. The bill which was being debated at the time the disclosure of the presence of ethanol in the fuel was mandated has recently passed. This law (Energy Bill 2005) will require all auto fuel to contain at least 10% ethanol. Many call this fuel mix gasohol.

 

In the EU, 5% ethanol can be added within the common gasoline spec (EN 228). Discussions are ongoing to allow 10% blending of ethanol. Most countries (fuel distributors) today do not add so much ethanol. Most gasoline (petrol) sold in Sweden has 5% ethanol added.

 

 

[edit] Dye

 
Main article: Fuel dyes
 

In the United States the most commonly used aircraft gasoline, avgas, or aviation gas, is known as 100LL (100 octane, low lead) and is dyed blue. Red dye has been used for identifying untaxed (non-highway use) agricultural diesel. The UK uses red dye to differentiate between regular diesel fuel, (often referred to as DERV), which is undyed, and diesel intended for agricultural and construction vehicles like excavators and bulldozers. Red diesel is still occasionally used on HGVs which use a separate engine to power a loader crane. This is a declining practice however, as many loader cranes are powered directly by the tractor unit.

 

 

[edit] Oxygenate blending

 

Oxygenate blending adds oxygen to the fuel in oxygen-bearing compounds such as MTBE, ETBE and ethanol, and so reduces the amount of carbon monoxide and unburned fuel in the exhaust gas, thus reducing smog. In many areas throughout the US oxygenate blending is mandated by EPA regulations to reduce smog and other airborne polutants. For example, in Southern California, fuel must contain 2% oxygen by weight, resulting in a mixture of 5.6% ethanol in gasoline. The resulting fuel is often known as reformulated gasoline (RFG) or oxygenated gasoline. The federal requirement that RFG contain oxygen was dropped May 6, 2006 because the industry had developed VOC-controlled RFG that did not need additional oxygen.[17]

 

MTBE use is being phased out in some states due to issues with contamination of ground water. In some places it is already banned. Ethanol and to a lesser extent the ethanol derived ETBE are a common replacements. Especially since ethanol derived from biomatter such as corn, sugar cane or grain is frequent, this will often be referred to as bio-ethanol. A common ethanol-gasoline mix of 10% ethanol mixed with gasoline is called gasohol or E10, and an ethanol-gasoline mix of 85% ethanol mixed with gasoline is called E85. The most extensive use of ethanol takes place in Brazil, where the ethanol is derived from sugarcane. In 2004, over 3,400 million US gallons (13,000,000 m³) of ethanol was produced in the United States for fuel use, mostly from corn, and E85 is slowly becoming available in much of the United States. Unfortunately many of the relatively few stations vending E85 are not open to the general public.[18] The use of bioethanol, either directly or indirectly by conversion of such ethanol to bio-ETBE, is encouraged by the European Union Directive on the Promotion of the use of biofuels and other renewable fuels for transport. However since producing bio-ethanol from fermented sugars and starches involves distillation, ordinary people in much of Europe cannot ferment and distill their own bio-ethanol at present (unlike in the US where getting a BATF distillation permit has been easy since the 1973 oil crisis.)

 

 

[edit] Health concerns

 

Many of the non-aliphatic hydrocarbons naturally present in gasoline (especially aromatic ones like benzene), as well as many anti-knocking additives, are carcinogenic. Because of this, any large-scale or ongoing leaks of gasoline pose a threat to the public's health and the environment, should the gasoline reach a public supply of drinking water. The chief risks of such leaks come not from vehicles, but from gasoline delivery truck accidents and leaks from storage tanks. Because of this risk, most (underground) storage tanks now have extensive measures in place to detect and prevent any such leaks, such as sacrificial anodes. Gasoline is rather volatile (meaning it readily evaporates), requiring that storage tanks on land and in vehicles be properly sealed. The high volatility also means that it will easily ignite in cold weather conditions, unlike diesel for example. Appropriate venting is needed to ensure the level of pressure is similar on the inside and outside. Gasoline also reacts dangerously with certain common chemicals.

 

Gasoline is also one of the sources of pollutant gases. Even gasoline which does not contain lead or sulfur compounds produces carbon dioxide, nitrogen oxides, and carbon monoxide in the exhaust of the engine which is running on it. Furthermore, unburnt gasoline and evaporation from the tank, when in the atmosphere, react in sunlight to produce photochemical smog. Addition of ethanol increases the volatility of gasoline.

 

Through misuse as an inhalant, gasoline also contributes to damage to health. Petrol sniffing is a common way of obtaining a high for many people and has become epidemic in some poorer communities and indigenous groups in America, Australia, Canada, New Zealand and some Pacific Islands.[19] In response, Opal fuel has been developed by the BP Kwinana Refinery in Australia, and contains only 5% aromatics (unlike the usual 25%) which inhibits the effects of inhalation.[20]

 

 

[edit] Usage and pricing

 
 

The United States accounts for about 44 percent of the world’s gasoline consumption.[21] In 2003 The United States of America consumed 476,474,000,000 litres (476.474 gigalitres), or about 360 million US liquid gallons (1.36 gigalitres) of gasoline each day.

 

Western countries have among the highest usage rates per person.

 

Based on externalities, some countries, e.g. in Europe and Japan, impose heavy fuel taxes on fuels such as gasoline. Because a greater proportion of the price of gasoline in the United States is due to the cost of oil, rather than taxes, the price of the retail product is subject to greater fluctuations (vs. outside the U.S.) when calculated as a percentage of cost-per-unit, but is actually less variable in absolute terms.

 

 

[edit] Stability

 

When gasoline is left for a certain period of time, gums and varnishes may build up and precipitate in the gasoline, causing "stale fuel." This will cause gums to build up in the cylinders and also the fuel lines, making it harder to start the engine. Gums and varnishes should be removed by a professional to extend engine life. Motor gasoline may be stored up to 60 days in an approved container. If it is to be stored for a longer period of time, a fuel stabilizer may be used. This will extend the life of the fuel to about 1-2 years, and keep it fresh for the next uses. Fuel stabilizer is commonly used for small engines such as lawnmower and tractor engines to promote quicker and more reliable starting.

 

 

[edit] Alternatives

 
Main article: Alternative fuel
 

Many of these alternatives are less damaging to the environment than gasoline, but they are still not 100 percent clean.

 
+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اسفند 1386ساعت 12:11  توسط محمد جولایی  | 

تصفیه فراورده های نفتی

عملیاتی که در تولید و تصفیه نفت بر روی نفت خام انجام می‌گیرند، عبارتند از: روش‌های گوناگون تقطیر ، روش‌های فیزیکی و شیمیایی تصفیه و تفکیک و روش‌های تغییر و تبدیل مواد در واحدهای مربوطه. بنابراین یک پالایشگاه ، مجتمعی از واحدهای مختلف تولید ، تصفیه و تغییر و تبدیل مواد خواهد بود که هر واحد آن مجهز به سیستم‌های آماده نمودن شارژ ، تماس ، تفکیک فازها و جمع‌آوری حلال یا حرارت می‌باشد و در هر واحد آن فرآورده های مختلفی بدست می‌آید.

البته نخستین عمل قبل از هر گونه پالایش بر روی نفت خام ، عاری نمودن آن از آب می‌باشد و سپس تصفیه نفت خام انجام می‌گیرد.

عاری نمودن نفت خام از آب
نفت خامی که وارد تصفیه خانه می‌گردد، دارای مقدار قابل ملاحظه‌ای از آبهای نمکی است که اغلب در مجاورت شن و ترکیبات اکسیژنه به حالت امولسیون در می‌آید و وجود آب در این مورد ، ایجاد اختلالاتی در حین عمل تقطیر می‌نماید و بعلت وجود نمک‌ها نیز سبب خوردگی دیگ‌های بخار می‌گردد. بنابراین باید بطرق ممکنه ، آب را از نفت خام جدا نمود.

با استفاده از یکی از روشهای سانتریفوژ ، دکانتاسیون و استفاده ار یک میدان الکتریکی ، آب را از روغن تفکیک می‌کنند.

تصفیه برش های سبک
منظور از تصفیه برش های سبک ، بیشتر تخلیص گازهای حاصل از پالایشگاه و یا گازهای طبیعی از هیدروژن سولفوره و گاز کربنیک می‌باشد. مهمترین روشهای بکار گرفته شده ، شامل روش‌های ژیربوتول (Girbotol) ، آلکازید (Alkazid) و فلوئورسلونت (Fluorsolvent) می‌گردد.

مواد جاذب مورد استفاده برای این سه روش بدین قرار است:

در روش ژیربوتول: مونواتانول آمین - دی اتانول آمین - تری اتانول آمین
در روش آلکازید: دی متیل آمینوپتاسیم استات - متیل آمینو پتاسیم پروپیویان
در روش فلوئوسلونت: کربنات پروپیلن

این مواد جاذب ، اغلب در درجه حرارتی نزدیک به درجه حرارت معمولی با CO2 و H2S عمل می‌کنند و گازهای جذب شده بعدا ، در فشار اتمسفر و حرارت 110 درجه سانتی‌گراد از محلول جاذب جدا و خارج می‌گردند.

تصفیه مواد سفید
در صنعت نفت معمولا به برش های بنزین و کروزون "مواد سفید" گفته می‌شود. منظور از تصفیه این مواد ، عاری کردن آنها از مواد مضر بعلت بوی یا رنگ زردشان می‌باشد و همچنین حذف هیدروکربورهای غیر اشباع. ترکیبات: اکسیژنه (اسیدهای نفتی ، ترکیبات آسفالتی) ، گوگردار (سولفوره ، سولفونه) و ازته خواهد بود. عمل تصفیه شامل ترتمان‌های مختلف می‌گردد که به شرح این روش‌های تصفیه می‌پردازم.

ترتمان با اسید سولفوریک
اولین دفعه ، "ایشلر" (Eichler) در سال 1865 در باکو ، نفت را بکمک اسید سولفوریک غلیظ تخلیص نمود. اسید سولفوریک مخصوصا با هیدروکربورهای آروماتیک - اولفین ها - ترکیبات اکسیژنه - مواد رنگی و سولفوره ترکیب می‌شود. برای اینکه نفت ، رنگ زرد نداشته باشد باید مقدار اسید نیتروی موجود در اسیدسولفوریک کمتر از 1/0 در صد باشد. اغلب ، این ترتمان جهت حذف ذرات باقیمانده اسید ، بوسیله شستشو با یک محلول سود و سپس با آب تعقیب می‌گردد.

ترتمان با سود
این شستشو اغلب بمنظور حذف ترکیبات اسیدی محتوی در برشی نفتی بکار گرفته می‌شود. مهم‌ترین این ترکیبات: مرکاپتان‌ها - هیدروژن سولفوره - گاز کربنیک - تیوفنل‌ها و آلکیل فنل‌ها - اسید سیانیدریک - اسیدهای چرب - اسیدهای نفتی می‌باشد که به این مواد باید سولفور کربونیل (COS) را هر چند که یک ترکیب خنثی است، اضافه نمود. زیرا این ترکیب در اثر هیدرولیز تولید CO2 و H2 می‌نماید. برای مثال ، مرکاپتانها بر اساس واکنش تعادلی زیر با سود ترکیب می‌گردند.


RSH + NaoH ↔ RSNa + H2O


عاری نمودن برشهای نفتی از CO2 و H2S با محلول سود انجام پذیر است، البته وقتی که مقدار آنها کم باشد. اما هنگامی که مقدار این مواد زیاد باشد باید از روش ترتمان با آمین‌ها استفاده نمود. اغلب پس از عمل با قلیا ، برش نفتی را با آب شستشو می‌دهند.

تصفیه کروزون بوسیله انیدرید سولفورو (روش ادلینو)
چون انیدرید سولفوروی مایع بسادگی می‌تواند هیدروکربورهای غیر اشباع غنی از کربن را در خود حل نماید، لذا از آن ، جهت تصفیه نفت چراغ (کروزون) استفاده می‌گردد.

روش‌های ملایم کردن
این روش‌ها ، امکان عاری نمودن برش‌ها را از ترکیبات گوگردی ، مرکاپتان‌ها و گوگرد بصورت عنصر می‌دهد. مهمترین روشهای بکار گرفته شده عبارتند از:

روش سلوتیزر "Solutizer": این روش مربوط به اکستراسیون همه کانی‌ها از کلیه برش‌های بنزین (بدست آمده از تقطیر یا کراکینگ یا رفرمینگ) می‌گردد. از مزایای این روش ، افزایش قابلیت بنزین جهت پذیرش سرب بوده که علت آن حذف ترکیبات گوگردی است.

روش دکتر: انواع بنزین‌ها و همچنین ترکیبات سینگن‌تر ازقبیل برش نفت و کروزون را می‌توان به توسط این روش مورد ترتمان قرار داد. در این روش از محلول قلیایی پلمبیت سدیم جهت ترتمان استفاده می‌گردد.

روش هیپوکلریت: اغلب از هیپوکلریت بعنوان یک عامل اکسید کننده جهت کاهش بو و همچنین مقدار مرکاپتان‌ها در برش‌های نفتی استفاده می‌شود. این روش می تواند یک روش تکمیلی برای ترتمان برش‌ها با سود باشد.

روش های کلرکوئیوریک (روش پرکو): در این روش ، بر روی نفت ، کلرور مس افزوده می‌گردد که باعث تبدیل مرکاپتان‌ها به دی‌سولفور می‌گردد.

روش تصفیه کاتالیکی: در این روش ، بجای استفاده از ترکیبات حل کننده ذکر شده در روش های قبلی ، از کاتالیزور استفاده می‌شود. برای مثال ، روش مراکس یک طریقه تصفیه کاتالیتکی است که در آن ، کاتالیزور یک بستر ثابت از اکسید سرب می‌باشد که طول عمر آن بیشتر از سه سال می‌باشد.
 

رنگ بری و بی بو کردن نفت
رنگ‌بری را می‌توان اغلب اوقات بوسیله خاک‌های رنگ بر - آرژیل ها و هیدروسیلیکات‌های طبیعی منیزیم انجام داد. جهت بی‌بو کردن نفت ، برخی آن را با کلرورو دوشو و کمی اسید کلریدریک به هم زده ، سپس دکانته می‌نمایند و بمنظور از بین بردن کلر محتوی ، بعدا آن را با آهک مخلوط نموده و تکان می‌دهند. ضمنا ممکن است از مواد معطر و عطر بهار نارنج برای خوش‌بو کردن آن استفاده نمود. با افزایش مواد رنگی از قبیل نیترونفتالین و زرد کینولئین می‌توان خاصیت فلوئورسانس را از بین برد.

تصفیه روغن‌های گریس‌کاری
تصفیه
همان طور که مواد سفید احتیاج به تصفیه دارند، روغن‌های گریس‌کاری جهت حذف مواد مضر محتاج به پالایش می‌باشند. عمل تصفیه در روغن‌ها بعلت ویسکوزیته زیاد و خاصیت امولسیون شدنشان نسبت به مواد سفید مشکل می‌باشد. عمل تصفیه شامل شستشوهای متوالی با اسید سولفوریک ، سپس شستویش با مواد قلیایی و سپس آب خواهد بود. برای خنثی‌شدن روغن ، از مخلوط کربنات سدیم (خاک‌های رنگ‌بر) استفاده می‌نمایند.

بی‌بو کردن
روغن‌های معدنی را با آلدئید فرمیک مخلوط و گرم می‌کنند و بعدا ، قبل از این‌که اسید یا قلیا بدان بیفزایند، بخار آب از آن عبور می‌دهند. بیست درصد از روغن معدنی خام را بوسیله بخار آب در مجاورت استات پلمب تقطیر می‌نمایند. مایع تقطیر شده عاری از گوگرد است و از آن بعنوان روغن چراغ یا روغن موتور استفاده می‌شود. روغنی که از صاف نمودن باقیمانده بدست می‌آید، روغن چرک کننده سنگین (با دانسیته زیاد) و بی‌بو می‌باشد.

بی‌رنگ نمودن
جهت بدست آوردن روغن‌های معدنی بی‌رنگ (مانند روغن وازلین) از روغن‌های تیره ، آنها را از استوانه‌های بلند و پر از آرژیل (که جاذب رنگ است) با دمای 50-30 درجه سانتی‌گراد به آهستگی عبور می‌دهند. این آرژیل‌ها ، هیدروسیلیکات آلومینیم و منیزیم می‌باشند و پس از خاتمه عمل ، آرژیل‌ها را با بنزین شستشو داده ، مایع حاصله را جهت جمع آوری بنزین تقطیر می‌نمایند و بنزینی را که روی آرژیل مانده است، بوسیله عبور هوا به خارج رانده ، جمع آوری می‌نمایند.

آرژیل حاصله را در کوره‌های دوار حرارت می‌دهند و بعد از آن ، وارد استوانه دیگری می‌کنند. در نتیجه آرژیل حاصله مانند اول فعال می‌گردد. با زغال حیوانی و یا مخلوطی از زغال حیوانی با سیلیس - سیلیکات - اکسید دو فر می‌توان روغن را بی‌رنگ نمود. قسمتی از رنگ روغن‌های معدنی را که خیلی رنگین است، بوسیله اسید سولفوریکی که به آن بیکرومات پتاسیم افزوده شده است از بین می‌برند.

برای روغن‌هایی که کمتر رنگین است، به عوض صاف نمودن مجدد ، روی خاک‌های رنگبر عمل تصفیه را با اسید سولفوریک و یا سود انجام می‌دهند.

 

» منبع: petroleumtimes

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم اسفند 1386ساعت 10:41  توسط محمد جولایی  | 

مشتقات غیر هیدروکربنی نفت خام

مشتقات غیر هیدروکربنی نفت خام ، معمولا شامل ترکیبات گوگرددار ، اکسیژن‌دار و ازت‌دار می‌باشد. نوع این مشتقات در نفت خام در نوع خود پالایش نفت نیز موثر می‌باشد. درصد این ترکیبات در نفت زیاد نیست. ترکیبات اکسیژن‌دار و گوگرددار ، تقریبا 2% نفت خام را شامل می‌شود. البته این درصد قابل تغییر است. این ترکیبات ، بیشتر در برشهای سنگین یافت می‌شوند و بنابراین حائز اهمیت می‌باشند.

ترکیبات گوگرددار
عملا کلیه نفتهای شناخته شده ، دارای گوگرد هستند. نفتهای بدست آمده از آمریکای جنوبی و خاورمیانه و خاور نزدیک بطور متوسط دارای گوگرد بیشتری است. در نفتهای خام ایران، در حد گوگرد استخراج شده از 1،22% در نفت هفت گل تا 2،46% در نفت خارک تغییر می‌نماید. نفتهای اروپای شرقی ، خاور دور ، هند ، پاکستان و برمه بطور متوسط از نفتهای خام سایر نقاط ، کم گوگردتر است.

نسبت درصد گوگرد زیاد در اکثر فرآورده‌های نفتی ، مضر است و حذف یا تبدیل آنها به مواد بی ضرر ، قسمتهای مهم کار پالایشگاه‌ها را تشکیل می‌دهد. وجود ترکیبات گوگردی در بنزین ، به علت خورندگی که در قسمتهای موتور ایجاد می‌نماید، مضر تشخیص داده شده است و مخصوصا در شرایط زمستانی به علت جمع شدن SO2 محلول در آب که در نتیجه احتراق بدست می آید، در محوطه میل لنگ موجب خورندگی بسیار می‌شود. به علاوه هرکاپتانهای محلول در مواد نفتی ، مستقیما در مجاورت هوا موجب خورندگی مس و برنج می‌شود. هرکاپتانها همچنین تاثیر نامطلوبی روی حساسیت سرب و ثبات رنگ فرآورده‌ها دارد. گوگرد آزاد در صورتی که وجود داشته باشد، خورنده است. سولفورها ، دی‌سولفورها و تیوفنها ، کمتر خورنده هستند؛ اما موجب کم شدن عدد اکتان در مجاورت تترااتیل سرب می‌شوند.

قسمت اعظم SH2 در موقع تقطیر نفت در درجات حرارت 330 و 400 درجه فارنهایت از نفت خارج می‌شود.

ترکیبات اکسیژن‌دار
این ترکیبات 2% ترکیبات نفتی را شامل می‌شوند و تا 8% افزایش می‌یابند. برخلاف ترکیبات گوگردار ، ترکیبات اکسیژن‌دار مانند اسیدهای نفتنیک ، در صنعت کاربرد دارند. از نظر اینکه اولین اسیدهای حاصله از نفت ، از مشتقات مونوسیکلوپارافینها (نفتنها) بوده‌اند، آنها را اسیدهای نفتنیک نام نهاده‌اند. علاوه بر اسیدهای نفتنیک ، اسیدهای آلیفاتیک نیز در نفت دیده شده‌اند. وجود فنلها در چکیده‌های کراکینگ ثابت شده و مقدار ناچیزی نیز در بنزین خام مشاهده شده است. به این جهت به نظر می‌رسد که فنلها در نفت خام وجود داشته باشند. به جز اسیدهای نفتنیک و ترکیبات فنلی ، استرها ، انیدریدها ، الکلها و ستنها و آلدئیدها در نفت مشاهده شده‌اند.

تهیه اسیدهای نفتنیک از نفت ، اهمیت تجارتی پیدا کرده و تولید سالانه به شدت افزایش یافته است. این اسیدها به شکل املاح فلزی خود مصرف می‌شوند. نفتناتهای سرب اهمیت زیادی دارند؛ زیرا به عنوان روغنهای مقاوم (در برابر فشار) و خشک کننده رنگها همراه با نفتنناتهای کبالت و منگنز مصرف می‌شوند. نفتناتهای مس به عنوان محافظ چوب و در ساختمان رنگهای مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند. املاح دیگر در گریسها به منظور تهیه گریس مقاوم در مقابل اکسیژن مصرف می‌شوند.

ترکیبات نیتروژن‌دار یا ازت‌دار
ترکیبات نیتروژن‌دار ، 50% ترکیبات نفت را شامل می‌شوند. (نیتروژن به عنون عامل مسموم کننده کاتالیست در شکستن کاتالسیت‌ها می‌باشد.) در بعضی از نفتها ، نیتروژن وجود ندارد. با وجود مقدار کم ازت در نفت این درصد اهمیت زیادی در پالایشگاه‌ها پیدا می‌کند، زیرا ترکیبات نیتروژن‌دار را عامل اصلی مسموم کننده کاتالیزور در دستگاههای کراکینگ کاتالسیتی می‌دانند و نیز تشکیل صمغ را در موقع استفاده از بعضی فرآورده‌ها از قبیل سوختها ، به ترکیبات ازت‌دار نسبت می‌دهند.

ترکیبات ازت‌دار نفت را به دو گروه قلیایی و قلیایی خاکی تقسیم کرده‌اند. این تقسیم بندی ، بر مبنای قابلیت ترکیب این مواد با محلول اسید پرکلریک و اسید استیک قرار دارد. از ترکیبات ازت‌دار موجود در چکیده‌های حاصل از دستگاه تقطیر ، 25 الی 35 درصد جزو گروه قلیایی است. ترکیبات ازت‌دار گروه قلیایی به سادگی از نفت جدا می‌شوند و به این سبب تحقیقات زیادی روی آنها صورت گرفته است. مشتقات پیریدین و کینولین تنها ترکیبات ازت‌دار گروه قلیایی است که در محصولات سبک حاصل از دستگاه کراکینگ وجود دارد. از گروه قلیایی می‌توانیم از پیریدین‌ها ، کینولین‌ها ، آمین‌ها ، اندولینها و هگزا هیدرو کربازولها نام ببریم. از گروههای غیر قلیایی می‌توانیم از پیرولها ، اندولها و کربازولها نام ببریم.

ترکیبات فلزدار
در نفت ، علاوه بر ترکیبات مذکور ترکیبات فلزدار هم وجود دارد. در شیمی آلی با این عملکرد روبرو هستیم که برای مطالعه وجود ترکیبات معدنی در ترکیبات آلی معمولا از خاکستر ترکیبات آلی استفاده می‌شود. در مورد ترکیبات نفتی نیز خاکستر آنها استفاده می‌شود.

مقدار خاکستر یک نفت خام معمولی در حدود 0.01 تا 0.05 درصد وزنی می‌باشد. گر چه بعضی از ترکیبات فلزدار ممکن است واقعا مواد محلول در نفت باشد، اما قسمت اعظم آن را موادی تشکیل می‌دهد که یا در آبهای معلق در نفت خام محلول هستند و یا مربوط به مواد جامد معدنی‌اند که به شکل ذرات ریز در نفت خام پراکنده است. نتیجه تجزیه تعدادی از نفت خامهای مختلف ، وجود ترکیبات وانادیم (233ppm) ، نیکل (97ppm) ، آهن (31ppm) ، مس (1.1ppm) ، روی ، کلسیم ، منیزیم ، سرب و ... را ثابت نموده است.

 

» منبع: petroleumtimes

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم اسفند 1386ساعت 10:39  توسط محمد جولایی  | 

آلایندگی بنزین 2برابر گازوییل استاندارد است

 

دکتر فتح‌الله امی، مدیر طرح کاهش آلودگی شهر تهران، با بیان این مطلب افزود: در 200 روز نخست امسال روزهای ناسالم شهر تهران با کاهش 92 درصدی نسبت به سال گذشته به 3 روز کاهش یافته که مهمترین علل این موضوع پس از وزش باد، سهمیه‌بندی بنزین و اجرای برنامه‌های دیگر بوده است.

وی با بیان این‌که با مصرف هر لیتر بنزین حدود 430 گرم انواع آلاینده‌ها تولید می‌شود، افزود: مصرف سرانه بنزین خودروها در ایران پیش از سهمیه‌بندی روزانه 11 لیتر بود، در حالی که مصرف سرانه بنزین خودروها در آلمان با GDP حدود 10 برابری نسبت به ایران، حدود سه لیتر است و این موضوع مهم باید مورد توجه کارشناسان قرار گیرد.

او خاطرنشان کرد: میزان آلایندگی بنزین تقریبا 2 برابر گازوئیل استاندارد است و به همین دلیل کشورهای توسعه یافته برای حرکت به سمت تولید خودروهای دیزلی برنامه‌ریزی کرده‌اند.

وی که در حاشیه همایش موتورهای درون سوز سخن می‌گفت، تاکید کرد: قانون عدم شماره‌گذاری خودروهای دیزلی به قبل از پیروزی انقلاب باز می‌گردد و این در حالی است که حدود 60 درصد خودروهای کشورهای توسعه یافته دیزلی هستند.

به گفته امی، حاکم نبودن دورنما و برنامه‌ریزی مشخص و گرفتن تصمیمات فقط برای حل مشکلات امروز باعث بالارفتن سطح مصرف انرژی در مردم شده است.

منبع شانا

+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم اسفند 1386ساعت 17:47  توسط محمد جولایی  | 

آلایندگی بنزین. ترکیب جدید فولرن برای کاهش آلایندگی بنزین تهیه شد

ترکیب جدید فولرن برای کاهش آلایندگی بنزین تهیه شد

محققان پژوهشگاه صنعت نفت با استفاده از فولرن به عنوان یکی از فرم‌های کربن خالص موفق شدند ترکیباتی برای کاهش مصرف بنزین و آلاینده‌های منتشرشده از اگزوز تهیه کنند.

به گزارش شانا به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه صنعت نفت، مسئول این پروژه گفت: فولرن 60C مولکول کروی شکل است که فقط از کربن ساخته می شود و امروزه گستره خصوصیات این مولکول به حدی است که پژوهشگران و صاحب نظران صنعتی بر این باورند در آینده‌ای نه چندان دور این نانو ذره سهم عمده ای در علوم مختلف خواهد داشت.

دکتر بهرام قنبری افزود: زمینه‌هایی همانند ساخت ابزار مربوط به فناوری‌های اطلاع رسانی، پزشکی، داروسازی، محیط زیست و صنایع وابسته به انرژی از جمله عرصه‌هایی هستند که افق‌های آینده کاربرد‌های فولرن را تشکیل می‌دهند.

قنبری با بیان این که گفته می شود این نانو ذرات سبب کاهش مصرف سوخت و افزایش توان (عملکرد) موتور خودرو نیز می‌شوند، توضیح داد: در پژوهشکده شیمی و پتروشیمی پژوهشگاه صنعت نفت، از دو سال گذشته با به کارگیری نانو ذره فولرن، ترکیباتی ساخته شد که در بنزین و روغن‌های موتور تجارتی قابل حل هستند و نتایج تست‌های استاندارد روی بنزین فرموله شده با فولرن و فرآورده های آن نشان می‌دهند که هر دو سری ترکیبات از قابلیت کاهش مصرف بنزین برخوردارند.

وی افزود: این ترکیبات همچنین می‌توانند از آلاینده‌های منتشر شده از اگزوز به طور عمده بکاهند.

مسئول این پروژه تصریح کرد: با افزودن ترکیبات فولرن‌دار تهیه شده در پژوهشگاه صنعت نفت عملکرد روغن موتور تجارتی در شرایط سخت و طول عمر موتور نیز افزایش می‌یابد.

وی ادامه داد: پیشتر نیز محققان این مرکز موفق شدند دستگاه تهیه دوده حاوی این نانو ذرات به عنوان ماده اولیه قابل استفاده در موارد یادشده بسازند.

قنبری افزود: این دستگاه هم اکنون قادر به تولید دوده فولرن دار است که در آن دو نوع فولرن به ترتیب با 60 اتم کربن (C60) و 70 اتم کربن (C70) با نسبت 75 به 25 وجود دارد. 

منبع شانا

+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم اسفند 1386ساعت 17:46  توسط محمد جولایی  | 

مهمترین نفت‌های کوره تقطیری

مهمترین نفت‌های کوره تقطیری ، نفت کوره شماره 1 و نفت کوره شماره 2 می‌باشند.


  • نفت کوره شماره 1: این نفت کوره ، بسیار شبیه نفت سفید ، ولی معمولا دارای نقطه ریزش و نقطه نهایی بالاتری است. مشخصه‌های حدی آن عبارتند از تقطیر، نقطه ریزش ، نقطه اشتعال و مقدار گوگرد. نقطه ریزش ، پایین‌ترین دمایی است که در آن ، یک روغن نفتی جاری می‌شود یا ریزش می‌کند. نقطه پایانی یا نهایی ، دمای حد بالا در تقطیر است.

  • نفت کوره شماره 2: نفت کوره شماره 2 ، بسیار شبیه سوخت دیزلی شماره 2است. ذخایر گراکینگ شده نفت ، نفت سفید. سوخت دیزلی و نفتهای سبک چرخه کراکینگ بدست می‌آید که مشخصه‌های حدی آن ، عبارتند از مقدار گوگرد ، نقطه ریزش، تقطیر و نقطه اشتعال.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 16:7  توسط محمد جولایی  | 

نفت‌های گرمایشی

هر چند مصرف فراورده‌های نفتی برای گرمایش فضا از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، ولی این مصرف بر حسب محل و شرایط جوی تغییر زیادی می‌کند. در سالهای اخیر نیاز به نفتهای گرمایشی نسبتا کاهش یافته است، زیرا بر مصرف LPG (گاز نفتی مایع که برای گرمایش خانگی و پخت و پز بمصرف می‌رسد) افزوده شده است.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 16:7  توسط محمد جولایی  | 

نفت کوره سنگین

نفت کوره‌های سنگین که حاوی گوگرد بسیار کمی باشند، خواهان بیشتری دارند و به قیمتهای نزدیک قیمتهای نفتهای خام اولیه فروخته می‌شوند
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 16:6  توسط محمد جولایی  | 

مشخصه‌های بحرانی نفت کوره

مشخصه‌های بحرانی نفت کوره عبارتند از گرانروی و مقدار گوگرد. در سالهای آینده ، با توجه به لزوم جلوگیری از آلودگی هوا ، مقدار بیشینه گوگرد ، بی شک ، کاهش خواهد یافت. در برخی نقاط ، فقط نفت کوره‌های کم‌گوگرد می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند و این گرایش ، رو به توسعه است.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 16:6  توسط محمد جولایی  | 

نفت کوره ، یک فراورده جانبی

بیشتر نفت کوره‌های باقیمانده مصرفی در ایالات متحده آمریکا ، از خارج وارد می‌شود. این سوخت به قیمت بسیار ارزانی فروخته می‌شود (قبلا حدود 70 درصد قیمت نفت خامی که از آن تولید شده است) و بعنوان یک فراورده جانبی تلقی می‌گردد.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 16:5  توسط محمد جولایی  | 

نفت کوره

 متشکل از سنگین‌ترین بخشهای نفت خام و معمولا ، فراورده پایین ستون تقطیر در خلاء است.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 16:4  توسط محمد جولایی  | 

موارد کاربرد نفت سفید

  • روشنایی: از کروزن جهت روشنایی و همچنین برای علامت دادن به کمک آتش استفاده می شود چون نقطه اشتعال کروزن بالاتر از 35 درجه است لذا از نظر آتش سوزی خطری ندارد.
  • بعنوان سوخت: کروزن سوخت اغلب تراکتورها و ماشین های مورد استفاده در کشاورزی و همچنین بعنوان منبع نیرو در برخی توربینهای هواپیماها و موتورهای جت هواپیماها می‌باشد.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 16:2  توسط محمد جولایی  | 

تصفیه شیمیایی نفت سفید

برشهای مختلف حاصل از تقطیر نفت خام از جمله: نفت سفید ، نفت کوره ، روغن‌ها و گازوئیل دارای ناخالصیهایی مانند: هیدروکربورهای غیر اشباع ترکیبات اکسیژنه (اسیدهای نفتنی و ترکیبات آسفالتی) ، ترکیبات گوگردی (سولفونه و سولفوره) و ازته و همچنین ناخالص فلزی می‌باشد. این ناخالصیها علاوه بر اینکه از مرغوبیت محصولات می کاهند، باعث خوردگی دستگاهها مورد استفاده می‌گردند. در بسیاری از موارد ، لازم است که این ناخالصیها از محصولات حذف گردند تا به مواد با ویژگی‌های استاندارد و قابل مصرف تبدیل گردند. هدف و روشهای خالص سازی به طبیعت محصول نفتی و کاربرد بعدی آن بستگی دارد.
عمل تصفیه به روشهای مختلف صورت می‌پذیرد که در زیر به تعدادی از آنها اشاره می شود:

تصفیه با سود

این روش بیشتر به منظور شستشوی ترکیبات اسیدی موجود در برش های نفتی به کار گرفته می شود که مهمترین این ترکیبات مرکاپتانها ، هیدروژن سولفوره ، گاز کربنیک تیوفنل ها ، آلکیل فنل ها ، اسید سیانیدریک ، اسیدهای‌چرب و اسیدهای نفتنی می باشند.

تصفیه با اسید سولفوریک

اسید سولفوریک با هیدروکربورهای آروماتیک ، اولفین‌ها ، ترکیبات اکسیژنه ، اسیدها ، مواد رنگی و سولفوره ترکیب می شود. اسید دکانته شده، به علت داشتن رزین‌ها (حاصل از پلیمریزاسیون در مجاورت اسیدسولفوریک) سیاه رنگ می‌باشد. برای اینکه نفت رنگ زرد نداشته باشد، باید مقدار اسید نیتروی موجود در اسید سولفوریک کمتر از 1/0 درصد باشد اغلب جهت حذف ذرات اسیدی اضافی ، عمل شستشو با یک محلول سود و سپس با آب انجام می‌گیرد.

روش دکتر

انواع بنزین و ترکیبات سنگین تر مانند برش نفتا و کروزن را می توان به کمک این روش مورد ترتمان قرار داد. به علت اینکه قسمتی از مواد شیمیایی ، در حین استخراج مصرف می شود، یک روش نیمه رژنراتیو می‌باشد یعنی نصف مواد دوباره احیا می گردد. در این روش از محلول قلیایی پلمبیت سدیم (Na2PbO2) جهت ترتمان استفاده می‌شود.

تصویر

روش هیپوکلریت

از هیپوکلریت ، اغلب به عنوان عامل اکسیدکننده، برای کاهش بو و نیز کاهش مقدار مرکاپتانها در برشهای مختلف نفتی ، استفاده می‌شود. این روش می‌تواند، یک روش تکمیلی برای ترتمان برشها با سود باشد.

تصفیه نفت سفید بوسیله انیدرید سولفوره (روش ادلینو"Edeleanu")

با توجه به اینکه انیدرید سولفوره‌ی مایع (SO2) به راحتی هیدرکربورهای اشباع نشده از کربن و ترکیبات آروماتیک را در خود حل می کند، لذا از آن برای جدا کردن ناخالصی های نفت سفید و تصفیه آن استفاده می‌شود. در این روش تصفیه نفت سفید که به روش ادلینو (Edeleanu) معروف است، ابتدا ماده نفتی را از روی یک لایه کلرور سدیم و کلرورکلسیم خشک به نسبت 2 به 1 عبور می دهند تا کاملا خشک شود. بعد به وسیله دستگاههای تبادل حرارتی در یک ظرف آهنی تا دمای (10-) درجه سانتگراد سرد میکنند، سپس انیدرید سولفوروی مایع با (10-) درجه سانتیگراد را بدون هم زدن به صورت قطرات خیلی ریز در داخل طشتک بر روی ماده نفتی می‌پاشند. مقدار انیدرید سولفوردی مایع لازم در این عملیات بیش از یک چهارم مقدار مایع نفتی است. مایع داخل طشتک پس از مدتی به دو فاز تبدیل می‌شود که قشر بالایی آن ماده نفتی یا کروزن اشباع از انیدرید سولفورو است. فاز پایینی انیدسولفوردی مایعی است که هیدروکربورهای غیر اشباع سنگین و سایر ناخالصی‌ها را در خود حل کرده است. به وسیله عمل دکانتاسیون ، دوفاز را از هم جدا می‌کنند و آنها را از دستگاههای تبادل حرارتی عبور می‌دهند تا در اثر گرما، انیدریدسولفورو به صورت گاز خارج گردد. گازهای حاصل را بوسیله کمپرسورها می‌مکند و در اثر برودت به مایع تبدیل می‌کند که مجددا از آن در عملیات بعدی استفاده می‌شود. در این عملیات، حدود 3/0 درصد انیدرید سولفورو در لایه فوقانی باقی می‌ماند، که به وسیله شستشو با آب از بین می‌رود. از مواد باقی مانده در لایه زیرین، بعد از جداکردن انیدرید، می توان اساس تربالتین و روغنهای سنگین تهیه کرد. در این عملیات ، در حدود 5/0 درصد انیدررید سولفورو از بین می‌رود
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 16:2  توسط محمد جولایی  | 

مشخصات مهم نفت سفید

نقطه اشتعال

نقطه اشتعال یک مایع نفتی حداقل درجه حرارتی است که ، بخار حاصل از آن در مجاورت شعله برای چند لحظه مشتعل گردد. به عبارت دیگر نقطه اشتعال درجه حرارتی است که در آن درجه حرارت به اندازه کافی بخار تولید می‌شود که با عوامل موجود در مقابل شعله قابل اشتعال گردد. نقطه اشتعال مواد نفتی معرف مقداری مواد سبک موجود در آن است، و بنابراین به کمک آن می توان با درنظر گرفتن حد انفجار ، احتمال انفجار در مخازن نفتی را پیش بینی کرد. نقطه اشتعال نفت سفید نباید از 100 درجه فارنهاریت پایین تر باشد. پایین بودن نقطه اشتعال به علت وجود هیدروکربورهای ردیف بنزین می‌باشد که باید در هنگام پالایش همواره کنترل گردد.

 

نقطه دود (SMOKE POINT)

حداکثر طول شعله چراغ فتیله ای استاندارد آزمایشگاهی قبل از دود کردن ، بر حسب میلی‌متر، نقطه دود هیدروکربور نامیده می شود. نقطه دود نفت سفید بستگی به هیدروکربورهای متشکله آن دارد و نقطه دود آن نباید از میلی‌متر کمتر باشد. برای بالابردن نقطه دود هیدروکربورهای معطره آن را به روش استخراج جدا می‌کنند.

مقدارذغال شدن (CHARVAIUE)

این آزمایش برای تعیین مقدار کربن باقی مانده که از سوختن نفت چراغ در 24 سرعت تولید می‌گردد، می‌‌باشد و از روی آن می‌توان مرغوبیت نفت سفید را بررسی کرد. روشهای مختلفی جهت تعیین مقدار کربن حاصل از سوختن نفت سفید وجود دارد که براساس روشهای IP یا ASTM می باشد.

مهمترین خواص دیگر نفت سفید از نظر تجارتی عبارتند از: چگالی ، ارزش حرارتی ، مقدار گوگرد ، بو ، و یسکوزیته و غیره.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 16:0  توسط محمد جولایی  | 

نفت سفید (کروزن)

نفت سفید یا نفت چراغ که در ایران به طور معمول نفت می‌نامند، مایعی بیرنگ و کمی سنگین تر از بنزین است که بوی مخصوص آن پس از تبخیرشدن از بین می‌رود. نفت سفید از آغاز پیدایش صنعت نفت تا 50 سال ، مهمترین فراورده نفتی بود. نخست بعنوان روغن چراغ بکار می‌رفت و هنوز هم در مواردی برای تولید روشنایی بکار می‌رود. چگالی نفت در حدود 780/0 است که افزایش چگالی آن معرف وجود درصد بیشتری از هیدروکربورهای نفتنی ومعطره است و کیفیت آن بستگی به نوع اجزاء تشکیل دهنده آن و حدود نقطه جوش آن دارد.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 15:58  توسط محمد جولایی  | 

تفکیک نفت سفید از نفت خام

نفت خام را پس از آنکه از دل خاک بیرون آوردند با لوله کشی و غیره به پالایشگاه حمل می‌کنند تا در آنجا پالایش و به ترکیبات مفید و قابل استفاده تبدیل شود زیرا نفت خام را به همان صورت اولیه نمی‌توان استفاده کرد. نفت خام مخلوطی از هیدروکربورهای مختلف بوده که در آن مواد سبک مانند بنزین و مواد سنگین مانند قیر وجود دارد که در هم حل شده اند. برای استفاده باید این مواد از هم تفکیک گردند و به این جهت لازم است که عمل تفکیک روی نفت خام انجام گیرد.
تفکیک نفت خام در دو مرحله صورت می‌گیرد: اول تفکیک جزء به جزء همه نفت خام در فشار اتمسفر، و سپس ارسال باقیمانده دیرجوش این مرحله به دستگاه تفکیک دیگری که تحت خلا شدید عمل می‌کند. بنابراین ، نفت خام پس از حرارات در کوره در برج تقطیر اتمسفری به فراورده های زیر تفکیک می شود: گازهای سوختی (که عمدتا شامل متان و اتان است) ، گازهای سبکتر (شامل پروپان ، بوتان وهمچنین متان و اتان است) ، نفتای سبک ، نفتای سنگین ، نفت سفید ، نفت گاز یا گازوئیل و باقیمانده خام برج تقطیر اتمسفری. در برج تقطیر در خلا نیز باقیمانده برج تقطیر اتمسفری به جریان نفت گاز خلا و باقیمانده برج تقطیر در خلا تفکیک می‌شود. نفت گاز سبک ، نفت گاز اتمسفری و نفت گاز خلا را غالبا برای تولید بنزین ، سوخت هواپیما و سوخت دیزل به واحد هیدروکراکینگ یا کراکینگ کاتالیزوری می‌فرستند. باقیمانده برج خلا را نیز می توان در واحدهای گرانروی شکن ، کک سازی . یا آسفالت زدایی برای تولید نفت کوره سنگین و یا خوراک واحد کراکینگ و یا مواد خام روغن روانسازی پالایش کرد باقیمانده نفت خامهای آسفالتی را می توان برای تولید آسفالت جاده سازی و یا پشت بام ، مورد عملیات پالایش دیگری قرار دارد.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 15:58  توسط محمد جولایی  | 

نفت سفيد

نفت سفید یا کروزن، برشی از نفت خام است که حدود نقطه جوش آن 180 الی 275 درجه سانتیگراد و دانسیته آن 780/0 می‌باشد. قسمت اعظم نفت سفید شامل هیدروکربورهایی است که مولکول آنها دارای 11 تا 15 اتم کربن است.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 15:57  توسط محمد جولایی  | 

روشهای تهیه گریس در پالایشگاه

روغنهای نفتی (گریس) یکی به روش تقطیر در پالایشگاه تهیه می‌شوند، به این صورت که بعضی روغنها از چکیده‌های حاصل از تقطیر تحت خلاء یا تقطیر بوسیله بخار آب تهیه می‌شوند. گروهی از این مواد نیز از اختلاط چکیده‌ها و باقی مانده‌ها بدست می‌آیند. چکیده‌های مناسب برای تهیه گریس عبارتند از:

هیدروکربنهایی که در مولکول آنها از 25 تا 35 و یا احتمالا 40 اتم کربن وجود دارد. در مولکول باقیمانده‌هایی که به عنوان روغن گریس بکار می‌رود، از 50 تا 60 و حتی گاهی تا 80 و بیشتر اتم کربن وجود دارد. ساختمان مولکولی روغنهای پالایش شده معمولا با روغنهای خام به مقدار قابل ملاحظه‌ای تفاوت دارد. زیرا در جریان پالایش ، واکسها (مومها) که قسمت اعظم آن را پارافینهای نرمال تشکیل می‌دهد، حذف می‌شوند. ثانیا پالایش از راه استخراج بوسیله حلال و عمل جذب سطحی ، بیشترِ مواد غیر هیدروکربنی و معطره‌های چند حلقه‌ای (هیدروکربنهای آروماتیک) و احتمالا بعضی از سیکلو پارافینهای چند حلقه‌ای را حذف می‌نماید.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 14:50  توسط محمد جولایی  | 

گريس

گریس یا روغن (greese) ، برشی از نفت خام با نقطه جوش بالاتر از 400 درجه سانتی‌گراد می‌باشد

وجه تمایز روغنهای نفتی یا گریس از سایر مواد نفتی در درجه اول ، ویسکوزیته زیاد آنهاست و در درجه دوم ، بررسی ساختمان مولکولی روغنهای نفتی برای توجیه غلظت می‌باشد. گریس که یکی از برشهای فوق‌العاده مهم نفت خام است، در حقیقت برشی از نفت است که به هدر می‌رود. در مقابل نفت سفید است که به عنوان سوخت بکار می‌رود.
تصویر

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 14:48  توسط محمد جولایی  | 

موارد استعمال برخی از برش های نفتی بدست آمده از نفت خام

 

شیرین کردن آب دریا

یکی از موارد استعمال گازهای نفتی در صنایع وابسته به پالایشگاهها تهیه آب شیرین از آب شور می‌باشد.

 

img/daneshnameh_up/7/7f/pala.jpg

به عنوان سوخت

از جمله ، بنزین برای سوخت موتورهای مختلف ، کروزون سوخت اغلب تراکتورها و ماشین‌های مورد استفاده در کشاورزی و همچنین موتورهای جت هواپیماها اغلب از کروزون یا نفت سفید می‌باشد، گازوئیل که موتورهای دیزل بعنوان سوخت از نفت گاز (گازوئیل) استفاده می‌نمایند، نفت کوره یا مازوت یک جسم قابل احتراق با قدرت حرارتی 10500 کالری بوده که بخوبی می‌تواند جانشین زغال سنگ گردد و سوختن آن تقریبا بدون دود انجام می‌گیرد.

روشنایی

از کروزون جهت روشنایی و همچنین برای علامت دادن به کمک آتش استفاده می‌شود، چون نقطه اشتعال کروزون بالاتر از 35 درجه است، لذا از نظر آتش‌سوزی خطری ندارد.

حلال

از هیدروکربورهای C4 تا C10 می‌توان برش‌هائی با دانسیته و نقاط جوش ابتدائی و انتهایی متفاوت تهیه نمود که مورد استعمال آنها اغلب بعنوان حلال می‌باشد. بعنوان مثال ، اتر نفت یک حلال سبک با نقطه جوش 75-30 درجه سانتیگراد و وایت اسپیریت (حلال سنگین) که از تقطیر بنزین بدست می‌آید بعنوان حلال ، رنگ‌های نقاشی و ورنی ها استفاده می‌گردد. همچنین برای تمیز کردن الیاف گیاهی و حیوانی و یا سطح فلزات از برش‌های خیلی فرار (تقطیر شده قبل از 110 درجه سانتیگراد) استفاده می‌شود.

روان کاری

  • روغنهای چرب کننده: نوعی روغن که جهت روان کاری بکار می‌رود. بستگی به شارژ ، سرعت ، درجه حرارت دستگاه دارد. انواع روغنها عبارتند از:

  1. روغن دوک برای چرب کردن دوک ، موتورهای الکتریکی کوچک و ماشین های نساجی و سانتریفوژهای کوچک
  2. روغن ماشین‌های یخ سازی جهت روغنکاری کمپرسورهای آمونیاکی کارخانجات یخ‌سازی
  3. روغن ماشین‌های سبک جهت روان کاری موتورهای الکتریکی ، دینام‌ها و سانتریفوژهای با قدرت متوسط
  4. روغن ماشین‌های سنگین مخصوص روغنکاری موتورهای دیزلی است مانند دیزل‌های سورشارژه و غیره
  5. روغن برای سیلندرهای ماشین بخار
  6. روغن برای توربین ها
  7. روغن برای موتورهای انفجاری (اتومبیل و غیره)
  8. روغن دنده
  9. روغن موتورهایی که دائما با آب در تماس است.



 

  • گریس ها: یک روان کننده نیمه جامد است و متشکل از یک روغن نفتی و یک پر کننده (از سری صابونهای فلزی) یا سفت‌کننده (از مواد پلیمری) می‌باشد. کاربرد گریس بیشتر برای اتومبیل‌ها و برخی صنایع مناسب می‌باشد.

  • آسفالت و قیراندودی: در حال حاضر 75 درصد از باقیمانده حاصل از عمل تقطیر در خلاء برای پوشش جاده‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

  • موارد استعمال داروئی: از قبیل وازلین باعث نرم شدن پوست بدن گردیده و برای بهبود سرمازدگی نیز موثر است.

  • پارافین: از پارافین ذوب شده و خالص شده جهت ساخت داروهای زیبائی استفاده می‌گردد.

  • گلیسیرین: مقدار قابل ملاحظه ای از این ماده ، از نفت تهیه می‌گردد. علاوه بر مصارفی که گلیسیرین در صنعت (برای تهیه باروت دینامیت ، مرکب و غیره) دارد، از آن برای فرم نگه داشتن پوست بدن و یا تهیه داروهائی از قبیل گلیسیرین یده استفاده می‌شود.
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 14:44  توسط محمد جولایی  | 

پارافين

    پارافين (paraffins) :
   اولين نوع عمده نفت خام، پارافين ها هستند كه آلكينز (alkanes) نيز ناميده مي شوند. فرمول كلي پارافين ها CnH2n+2 مي باشد. ساده ترين و سبك ترين مولكول سري پارافين ها، متان با فرمول CH4 است. پارافين هاي با كمتر از پنج اتم كربن، در فشار و حرارت عادي به شكل گازي هستند. علاوه بر متان، ديگر پارافين هاي گازي عبارتند از اتان، پروپان و بوتان. براي سادگي اينها گاهي اوقات C1 تا C4 نيز ناميده مي شوند. از C5 تاC15 پارافين ها در حرارت و فشار عادي مايع هستند. هيدروكربن هاي با بيشتر از 15 اتم كربن (C15)، به شدت گرانرو يا ويسكوز هستند و حالت واكس هاي جامد را به خود مي گيرند. انواع پارافين ها تا C40 و بالاتر از آن مشاهده مي شوند.
   دو نوع اساسي از مولكولهاي پارافيني وجود دارد كه هر دوي آنها داراي تركيب يكساني هستند و در طول يك سري با افزايش يك اتم كربن و دو اتم هيدروژن پديد مي آيند. يكي از آنها شامل مولكول با زنجيره مستقيم يا عادي بوده (n-paraffin) و ديگري مولكول هاي با زنجيره شاخه دار است كه ايزوپارافين (iso-paraffin) ناميده مي شوند.
   اگر چه از نظر شيميايي اين دو كاملاً يكسان اند، ولي شكل ساختماني آنها بر روي ويژگي هاي فيزيكي تأثير مي گذارند. براي مثال، پارافين هاي نرمال با زنجيره مستقيم، نقطه جوش بالاتري نسبت به ايزوپارافين هاي شاخه دار معادل خود دارند.
   پارافين ها تشكيل دهنده اصلي هيدروكربن هاي گازي هستند. آنها همچنين در نفت سفيد (kerosene oils) و گازولين (gasoline) كه بيش از 30% نفت خام را تشكيل مي دهند، فراوانند.
  
 

 برگرفته از پايگاه ملي داده هاي علوم زمين كشور

+ نوشته شده در  سه شنبه چهارم دی 1386ساعت 18:51  توسط محمد جولایی  | 

نفتن ها

 نفتن ها (Naphthenes) :
   دومين هيدروكربن عمده در نفت خام، نفتن ها هستند كه گاهي اوقات سيكلو آلكينز (cycloalkanes) نيز ناميده مي شوند. فرمول عمومي نفتن ها CnH2n است. مانند پارافين ها، نفتن ها نيز هيدروكربن هاي اشباع شده هستند، ولي نفتن ها داراي ساختمان مولکولي حلقوي بسته مي باشند . نفتن ها از حداقل 3 تا بيش از 30 اتم كربن را در حلقه هايشان قرار داده اند. سيكلوپنتان (C5H10) با يك حلقه پنج اتم كربني و سيكلوهگزان (C6H12)، با يك حلقه شش اتم كربني، نفتن هاي متداول در نفت هاي خام هستند.
   بيشتر نفت هاي خام، مقادير مشابهي از نفتن ها و پارافين ها را داراهستند. مجموعاً هيدروكربن هاي اشباع شده 60% اغلب نفت هاي خام را تشكيل مي دهند.

 

 برگرفته از پايگاه ملي داده هاي علوم زمين كشور

+ نوشته شده در  سه شنبه چهارم دی 1386ساعت 18:47  توسط محمد جولایی  |