برای دیدن میزان پیشرفت و محل ساخت هرکدام از پالایشگاه ها به ادامه متن مراجعه فرمایید.

تیم سه نفره دانشگاه اراک روز پنج شنبه ۹ مرداد ۱۳۸۷(۳۱ جولای ۲۰۰۸) برای شرکت در مسابقات جهانی کمیکار به کشور چین سفر می کند.

تیم دانشگاه اراک که سال گذشته در بخش پوستر مقام اول کشور را بدست آورده بود ، به عنوان یکی از نمایندگان ایران در این مسابقات شرکت خواهد کرد.

امیدواریم که این تیم بتواند برای کشور عزیزمان و همچنین دانشگاه اراک افتخار دیگری را کسب کند.

دومین اجلاس بین المللی صنعت پالایش نفت ایران 20 تا 21 مهرماه در تهران برگزار می شود.

به گزارش شانا، دومین جلاس بین المللی صنعت پالایش نفت ایران با هدف ارتقای روز افزون هماهنگی و تامین پشتوانه های فنی و اقتصادی در راستای اجرای طرح های بزرگ بهسازی و توسعه منطقه ای و جهانی در صنعت پالایش نفت کشور، همزمان با یکصدمین سال صنعت نفت در مرکز همایش های بین المللی صدا و سیما برپا می شود.

نوآوری دانش فنی و فناوری های فرآیندی در صنعت پالایش، گزینه های برتر در تصفیه نفت خام های خیلی سنگین، ظرفیت های جدید پالایشی و بهینه سازی پسماندهای سنگین، تامین منابع مالی و اقتصاد تولید، قابلیت ها و ظرفیت های پیمانکاران مهندسی و ساخت، توسعه استانداردهای اچ.اس.یی در صنعت پالایش، معرفی تجهیزات، مواد شیمیایی و کاتالیست در صنعت پالایش، تبدیل گاز به فرآورده های و پالایشگاه های میعانات گازی از محورهای برگزاری این اجلاس است.

برپایه این گزارش، مهندس غلامحسین نوذری، وزیر نفت جمهوری اسلامی ایران، محمد رضا نعمت زاده، معاون نفت و مدیرعامل شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده های نفتی ایران از جمله سخنرانان این همایش هستند.

همزمان با برگزاری این اجلاس نمایشگاهی به منظور معرفی امکانات و توانمندی دست اندرکاران در عرصه صنعت پالایش برگزار می شود.

علاقه مندان جهت کسب اطلاعات بیشتر می توانند به پایگاه اطلاع رسانی WWW.IICIC.COM/IOR مراجعه و یا با شماره تلفن های 22027483 ,22048859 تماس حاصل نمایند.

نخستین سمینار تخصصی نفت، گاز و محیط زیست، مهر ماه 1387، توسط بخش مهندسی راه و ساختمان و محیط زیست و بخش مهندسی شیمی دانشگاه شیراز برگزار می شود. وجود منابع و ذخایر عظیم نفت و گاز در کشور و توسعه روزافزون صنایع نفت، گاز و پتروشیمی و صنایع پایین دستی از یک سو و چالش‌های زیست‌محیطی فراروی این صنایع حیاتی و استراتژیک از سوی دیگر برگزاری همایش‌های تخصصی در زمینه اثرات صنعت نفت، گاز و پتروشیمی بر محیط‌زیست را توجیه می‌نماید.

بدین‌وسیله از تمامی صاحب‌نظران، متخصصین و مهندسین صنعت نفت و محیط‌زیست دعوت می‌شود با شرکت در این سمینار تخصصی آخرین یافته‌های علمی و تجربه‌های عملی خود را در معرض استفاده عموم متخصصان و علاقمندان قرار دهند. محورهای اصلی این سمینار عبارتند از:

• ارزيابي زيست‌محيطي طرح‌هاي توسعه‌ي صنايع نفت، گاز، پتروشيمي و پالايشگاه.

• اثرات مخرب زيست‌محيطي طرح‌هاي صنعت نفت، گاز و پتروشيمي بر خاك، هوا و انسان.

• آلودگي آب‌هاي سطحي و زيرزميني ناشي از طرح‌هاي صنايع نفت، گاز و پتروشيمي.

• آلودگي نفتي خليج فارس، درياي عمان و درياي خزر.

• راهكارهاي كنترل و كاهش آثار مخرب زيست‌محيطي صنايع نفت، گاز و پتروشيمي بر محيط‌هاي مختلف.

• روش‌هاي نوين جداسازي نفت و آلودگي‌هاي آن از محيط‌هاي مختلف.

• تصفيه خاك و آب‌هاي آلوده به مواد نفتي.

جهت آشنایی با نحوه ارسال مقالات و ثبت نام در سمینار به وبسایت سمینار در آدرس http://www.tsoge.ir مراجعه نمایید.

منبع

www.irche.com

 ارمغان بیوتكنولوژی برای محیط زیست

اطرافمان انباشته از پلاستیك شده است. هر كاری كه انجام می دهیم و هر محصولی را كه مصرف می كنیم، از غذایی كه می خوریم تا لوازم برقی به نحوی با پلاستیك سروكار داشته و حداقل در بسته بندی آن از این مواد استفاده شده است. در كشوری مثل استرالیا سالانه حدود یك میلیون تن پلاستیك تولید می شود كه ۴۰ درصد آن صرف مصارف داخلی می شود. در همین كشور هرساله حدود ۶ میلیون بسته یا كیسه پلاستیكی مصرف می شود. گرچه بسته بندی پلاستیكی با قیمتی نازل امكان حفاظت عالی از محصولات مختلف خصوصاً مواد غذایی را فراهم می كند ولی متاسفانه معضل بزرگ زیست محیطی حاصل از آن گریبان گیر بشریت شده است. اكثر پلاستیك های معمول در بازار از فرآورده های نفتی و ذغال سنگ تولید شده و غیرقابل بازگشت به محیط هستند و تجزیه آنها و برگشت به محیط چند هزار سال طول می كشد. به منظور رفع این مشكل، محققان علوم زیستی در پی تولید پلاستیك های زیست تخریب پذیر از منابع تجدیدشونده مثل ریزسازواره ها و گیاهان هستند.

واژه زیست تخریب پذیر یا Biodegradable به معنی موادی است كه به سادگی توسط فعالیت موجودات زنده به زیرواحدهای سازنده خود تجزیه شده و بنابراین در محیط باقی نمی مانند. استانداردهای متعددی برای تعیین زیست تخریب پذیری یك محصول وجود دارد كه عمدتاً به تجزیه ۶۰ تا ۹۰ درصد از محصول در مدت دو تا شش ماه محدود می شود. این استاندارد در كشورهای مختلف متفاوت است. اما دلیل اصلی زیست تخریب پذیر نبودن پلاستیك های معمولی، طویل بودن طول مولكول پلیمر و پیوند قوی بین مونومرهای آن بوده كه تجزیه آن را توسط موجودات تجزیه كننده با مشكل مواجه می كند.

با این حال تولید پلاستیك ها با استفاده از منابع طبیعی مختلف، باعث سهولت تجزیه آنها توسط تجزیه كنندگان طبیعی می شود.
برای این منظور و با هدف داشتن صنعتی در خدمت توسعه پایدار و حفظ زیست بوم های طبیعی، تولید نسل جدیدی از مواد اولیه مورد نیاز صنعت بر اساس فرآیندهای طبیعی در دستور كار بسیاری از كشورهای پیشرفته قرار گرفته است. به طور مثال دولت آمریكا طی برنامه ای بنا دارد تا سال ،۲۰۱۰ تولید مواد زیستی را با استفاده از كشاورزی و با بهره برداری از انرژی خورشید با درآمد تقریبی ۱۵ تا ۲۰ میلیارد دلار انجام دهد. در این بین تولید پلیمرهای زیستی جایگاه خاصی دارند. تولید اینگونه پلیمرها توسط طیف وسیعی از موجودات زنده مثل گیاهان، جانوران و باكتری ها صورت می گیرد. چون این مواد اساس طبیعی دارند، بنابراین توسط سایر موجودات نیز مورد مصرف قرار می گیرند و تجزیه كنندگان از جمله مهم ترین این موجودات زنده در موضوع مورد بحث ما هستند. برای بهره برداری از این پلیمرها در صنعت دو موضوع باید مورد توجه قرار گیرد:

▪ دید محیط زیستی: این مواد باید سریعاً در محیط مورد تجزیه قرار گیرند، بافت خاك را بر هم نزنند و به راحتی با برنامه های مدیریت زباله و بازیافت مواد از محیط خارج شوند.
▪ دید صنعتی: این مواد باید خصوصیات مورد انتظار صنعت را از جمله دوام و كارایی داشته باشند و از همه مهم تر، پس از برابری یا بهبود كیفیت نسبت به مواد معمول، قیمت تمام شده مناسبی داشته باشند.

در هر دو بخش، مخصوصاً بخش دوم، استفاده از مهندسی تولید مواد برای دستیابی به اهداف مورد انتظار ضروری است.
همانطور كه ذكر شد، تولید پلیمرهای تجدیدشونده با بهره برداری از كشاورزی، یكی از روش های تولید صنعتی پایدار است. برای این منظور دو روش اصلی وجود دارد: نخست استخراج مستقیم پلیمرها از توده زیستی گیاه است. پلیمرهایی كه از این روش تولید می شوند عمدتاً شامل سلولز، نشاسته، انواع پروتئین ها، فیبرها و چربی های گیاهی هستند كه به عنوان شالوده مواد پلیمری و محصولات طبیعی كاربرد دارند. دسته دیگر موادی هستند كه پس از انجام فرآیندهایی مانند تخمیر و هیدرولیز می توانند به عنوان مونومر پلیمرهای مورد نیاز صنعت استفاده شوند.

مونومرهای زیستی همچنین می توانند توسط موجودات زنده نیز به پلیمر تبدیل شوند كه مثال بارز آن پلی هیدروكسی آلكانوات ها هستند.
باكتری ها از جمله موجوداتی هستند كه این دسته از مواد را به صورت گرانول هایی در پیكره سلولی خود تولید می كنند. این باكتری به سهولت در محیط كشت رشد داده شده و محصول آن برداشت می شود.

رهیافت دیگر جداسازی ژن های درگیر در این فرآیند و انتقال آن به گیاهان است كه پروژه هایی در این زمینه از جمله انتقال ژن های باكتریایی تولید PHA به ذرت انجام شده است. نكته ای كه نباید از نظر دور داشت این است كه به رغم قیمت بالاتر تولید پلاستیك های زیست تخریب پذیر، چه بسا قیمت واقعی آنها بسیار كمتر از پلاستیك های سنتی باشد؛ چرا كه بهای تخریب محیط زیست و هزینه بازیافت پس از تولید هیچ گاه مورد محاسبه قرار نمی گیرد. در ادامه مبحث، تولید پلاستیك های زیست تخریب پذیر PHA به طور اختصاصی مورد بررسی قرار می گیرد. تقریباً تمامی پلاستیك های معمول در بازار از محصولات پتروشیمی كه غیرقابل برگشت به محیط هستند، به دست می آیند. راه حل جایگزین برای این منظور، بهره برداری از باكتری های خاكزی مانند Ralstonia eutrophus است كه تا ۸۰ درصد از توده زیستی خود قادر به انباشتن پلیمرهای غیرسمی و تجزیه پذیر پلی هیدروكسی آلكانوات (PHA) هستند. PHAها عموماً از زیرواحد بتاهیدروكسی آلكانوات و به واسطه مسیری ساده با سه آنزیم از استیل-كوآنزیم A ساخته شده و معروف ترین آنها پلی هیدروكسی بوتیرات (PHB) است. در خلال دهه ۸۰ میلادی شركت انگلیسی ICI فرآیند تخمیری را طراحی و اجرا كرد كه از آن طریق PHB و سایر PHAها را با استفاده از كشت E.coli اصلاح ژنتیكی شده كه ژن های تولید PHA را از باكتری های تولیدكننده این پلیمرها دریافت كرده بود، تولید می كرد.

متاسفانه هزینه تولید این پلاستیك های زیست تخریب پذیر، تقریباً ۱۰ برابر هزینه تولید پلاستیك های معمولی بود. با وجود مزایای بی شمار زیست محیطی این پلاستیك ها مثل تجزیه كامل آنها در خاك طی چند ماه، هزینه بالای تولید آنها باعث اقتصادی نبودن تولید تجارتی در مقیاس صنعتی بود. با این وجود بازار كوچك و پرسودی برای این محصولات ایجاد شد و از پلاستیك های زیست تخریب پذیر برای ساخت بافت های مصنوعی بهره برداری شد. با وارد كردن این پلاستیك ها در بدن، آنها به تدریج تجزیه شده و بدن بافت طبیعی را در قالب پلاستیك وارد شده دوباره سازی می كند. در این كاربرد تخصصی پزشكی، قیمت اینگونه محصولات زیستی قابل مقایسه با كاربردهای كم ارزش اقتصادی پلاستیك در صنایع اسباب بازی، تولید خودكار و كیف نیست.

هزینه تولید PHAها با تولید آنها در گیاهان اصلاح ژنتیكی شده و كشت وسیع در زمین های كشاورزی، به نحو قابل ملاحظه ای كاهش خواهد یافت. این موضوع باعث شد كه شركت مونسانتو در اواسط دهه ۹۰ میلادی امتیاز تولید PHA را از شركت ICI كسب كند و به انتقال ژن های باكتری به گیاه منداب بپردازد. مهیا كردن شرایط برای تجمع PHAها در پلاستید به جای سیتوسل، امكان برداشت محصول پلیمری را از برگ و دانه ایجاد كرد. مهم ترین مشكل لاینحل باقی مانده در بخش فنی این پروژه، نحوه استخراج این پلیمر از بافت های گیاهی با روشی كم هزینه و كارآمد است.

مشكل دیگر در زمینه PHB است كه در حقیقت مهم ترین گروه از PHAها بوده ولی متاسفانه شكننده بوده و در نتیجه برای بسیاری از كاربردها مناسب نیست. بهترین پلاستیك های زیست تخریب پذیر، كوپلیمرهای پلی هیدروكسی بوتیرات با سایر PHAها مثل پلی هیدروكسی والرات هستند. تولید اینگونه كوپلیمرها در گیاهان اصلاح ژنتیكی شده بسیار سخت تر از تولید پلیمرهای تك مونومر است. در سال ۲۰۰۱ این مشكلات به همراه مسائل مالی شركت مونسانتو باعث شد تا این شركت امتیاز تولید PHA اصلاح ژنتیكی شده را به شركت Metabolix واگذار كند. شركت Metabolix در قالب یك پروژه مشاركتی با وزارت انرژی آمریكا به ارزش تقریبی ۸/۱۴ میلیون دلار، برای تولید PHA در گیاهان اصلاح ژنتیكی شده تا پایان دهه ۲۰۱۰ میلادی تلاش می كند. گروه های دیگری نیز برای تولید PHA در گیاهانی مثل نخل روغنی تلاش می كنند. باید منتظر بود تا سرانجام شاهد تولید اقتصادی این محصولات دوستدار محیط زیست در آینده ای نزدیك بود.

» منبع: Aftab.ir